bir türlü ölmediğimi, ölemediğimi hissediyorum mesela. mesela en çok kendimi görürken.
aklıma bir sürü şey geliyor, sonra hepsini hemen akabinde unutuyorum.
aykırı oluyorum çünkü içimden gelmiyor. çünkü rol yapamıyorum. çünkü körü körüne yaptığım birşeyler yok gibi. bazen hissizliğimden.
çok fena kayıtsızlaşabilirim.
kararına ulaşamadığım şeyler oldukça.
akşamları gezmeyi severim. gecenin renkleri..
ulaşılmamak istendiriliyorduğum.
en çok ama yine en çok ben anlaşılmamaya, yanlış anlaşılmaya delirirken.
anlamadan konuşanları napsak..
yoksaymaktan başka.
çok ilginç.. düşüneceğim. öyle şeyler de var çünkü.
kibrimizi giyotine göndermişsek.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder